در فاصله ی دو سکوت طولانی گناه به درد و درد به نطفه رسید!

آغاز من انگار،ختم آزادی من بوداز همان روز که تو با تیشه ای در دست و لبخندی عمیق من را در خودم تراشیدی و از آن پس مثل نقاشی کور،که تنها طرح گنگ تابوتی را از روزهای دیدنش به خاطر دارد..

خدایا دو دقیقه هم برو بیرون خاورمیانه یه دوری بزن، شاید خوشت اومد..!

گازش میگیرم حتی به جای دندون هام خیره میشم خندم میگیره!از نوشتن عاجزم اما دوست دارم بنویسم . انگار آسایشگاه چهرازی تو ذهنم یه عمره دایره و جمشید از صبح تا شب چشمش به غروبه و هی میگه سیگار داری؟ یادم هست بهم گفته بودی اینقدر ناراحت و مغموم نباش برات خوب نیست و بی اینکه گوش بدی که گفتم همه اینها بخاطر نبودن خودته رفتی .. صدای اذان میاد هوا سرده شاید امشب بارون بیاد ابرا کیپ کردن و از دور صدای زوزه باد توی بیشه زار میاد..

سلام مادرم اولین وطن و آخرین تبعیدگاه ..

توام بی معرفت شدی رفیق ! توام دیگه سرمو سنگین نمیکنی تا صدای " اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد" رو کمتر بشنومشایدم در توانت نیست و من ازت توقع زیادی دارمخشمیگنم ناراحتم تنهام و هیچ پناهی پیش هیچکسی ندارم . خیره ام به آفاق مغربی و هیچ امیدی برای ادامه دادن ندارم ازخودم از این همه تقلا متنفرم . لب بسته سینه ی غرق به خون فقط نگاه میکنم و اتفاقا از سرما نیست از ترس آینده از ترس انتظار از ترس تنهایی هست که میلرزم . اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد ..